Professor P.Opeye  


De verpletterende verantwoordelijkheid van Chief Deferme

België is het slachtoffer van het schaamteloze verkiezingspopulisme van een cynische machtspoliticus die kost wat kost eerste minister wou worden.


Een jaar na de verkiezingen is er in de verste verte nog geen spoor van een federale regering. En het is maar de vraag wanneer het bestuurlijke vacuüm ons zuur zal opbreken, als internationale beleggers en supranationale instanties hun vertrouwen in België zullen verliezen.

Dat het kleine landje aan de Noordzee dreigt uiteen te vallen is volgens prof. Opeye niet zozeer de 'verdienste' van Ward De Bever, maar van Chief Deferme. 


   Prof. P.Opeye

Een historiekje...

In 2003 zit de CD&V in zak en as. Na vier jaar paarsgroen verliest de CD&V nog eens twee kamerzetels. De dioxinecrisis van 1999 was dus niet het dieptepunt. Het kan nog slechter.

Anno 2003 is de Vlaams-nationale N-VA zelfs op sterven na dood met welgeteld één federaal parlementslid.

Chief Deferme komt aan het hoofd van de CD&V. Hij moet en zal de macht heroveren en sluit een verbond met de N-VA (de vroegere aartsvijanden van de Volksunie).

Bij de Vlaamse verkiezingen van 2004 behaalt het kartel van CD&V en N-VA alvast een goed resultaat. Na vijf jaar oppositie mag de CD&V weer de leiding nemen van de Vlaamse regering. Chief Deferme wordt de fiere minister-president.

De federale verkiezingen van 2007 komen eraan en Chief Deferme zal ook snel even dàt varkentje wassen. Hij doet een gooi naar het premierschap, al had hij eerder plechtig beloofd dat hij de Vlaamse regering zeker niet in de steek zou laten.

Defermes campagne van 2007 draait rond twee zinnetjes: 'wie gelooft die mensen nog?' en 'vijf minuten politiek moed volstaan om BHV te splitsen'. De populistische truuk werkt behoorlijk. Chief behaalt een monsterscore en mag in het partijbestuur op de tafel dansen.

            

Tegelijk zijn de regeringsonderhandelingen al ondermijnd nog voor ze begonnen zijn, niet in het minst omdat de CD&V de Vlaams-radicale N-VA voortdurend achternaholt.

Chief Deferme ontpopt zich tot een brokkenpiloot eerste klas. Hij zingt het verkeerde volkslied, hij schoffeert de Franstaligen, zit te sms'en bij de koning, snauwt de Franstalige pers af, reageert bokkig en autistisch tijdens interviews en de formatieonderhandelingen draaien helemaal in de soep.

Het loopt zo uit de hand dat Guy Verhofstadt eind 2007 een noodregering moet vormen. In maart 2008 wordt Deferme dan toch nog premier (na een zeer gedeeltelijke staatshervorming die nooit wordt uitgevoerd), maar na pakweg negen maanden struikelt Chief over de Fortisaffaire (i.v.m. de mogelijke beïnvloeding van het gerecht).

Naderhand wordt Chief Deferme nog opgeraapt als minister van buitenlandse zaken (als Karel De Gucht Europees commissaris wordt) en zelfs als eerste minister (als Herman Van Rompuy de eerste Europese president wordt).

Met de verkiezingen van 13 juni 2010 worden de Vlaamse partijen zowat weggeveegd door de electorale pletwals van de rechtse Ward De Bever en de N-VA.

Ward De Bever mag Chief Deferme dankbaar zijn. Deferme reikte de N-VA de hand toen het kleine partijtje aan het verzuipen was en door zich aan de Vlaams-radicalen vast te klinken rolde Deferme de rode loper uit voor het Vlaams-nationalisme. Resultaat: de monsteroverwinning van N-VA en een uitzichtloze regeringsvorming.